فصل پنجم در تقصير است واجب است بعد از فراغ از سعى تقصير - و آن گرفتن بعضى از ناخنها يا قدرى از شارب است ( 1 ) - و نيّت چنين كند كه : « تقصير مىكنم به جهت محلّ شدن از عمرهء تمتّع در فرض حجّة الإسلام به جهت اطاعت فرمان بردارى خداوند عالم » ، و تراشيدن كفايت نمىكند از تقصير بلكه حرام است . و بدان كه كسى كه تقصير را فراموش كند تا وقتى كه احرام حج او منعقد شود عمرهء او تمام است ، و بر او فديه است يك گوسفند على الاحوط ( 2 ) و اگر عمدا ترك كند تا محرم به حج شود ، جمعى « 87 » تصريح فرموده‌اند به آن كه عمرهء تمتع او فاسد ( باطل - خ ل ) است و حج او افراد مىشود ، و بعد از آن عمرهء مفرده مىكند ( 3 ) ، و بعضى « 88 » تصريح

--> « 87 » المبسوط 1 : 363 ، الجامع للشرائع 1 : 179 ، تحرير الأحكام 1 : 100 ، جامع المقاصد 3 : 214 ، و الجواهر 20 : 457 . « 88 » قائل به آن را پيدا نكرديم .